şizofreni | bildirgec.org

Şizofreniyi en basit anlamıyla şöyle tanımlayabiliriz ;
Kişinin gerçeği tanımlayabilme yeteneğinin bozulduğu, toplumsal, ailesiyle işiyle, gücüyle irtibatının bozulduğu bir hastalık olarak tanımlamak mümkündür.
Aslında kısımlara ayırmak gerekiyorsa Paranoik tip denilen bir şizofreni tipinde bir takım düşünce bozuklukları filan ile kendini gösteriyor.Bu düşünce bozuklukları çerçevesinde bir hayat yaşamaya başlıyorlar. ( Akıl oyunlarında bu tip bir konu işlenmişti). Böyle bir durumda kişi ilişkilerini kesiyor, Eşinden şüphelenmelere kadar giden güvensizlikler bile oluşabiliyor. Hatta bu güvensizlikler artık çevrede olan olayı herkes ona zarar vermeye çalışıyor gibi düşünmeye kadar gidebiliyor. Olmayan şeyleri görme ve hayatını bu şekilde olmayan bir rüyanın etrafında devam ettirmeye de çalışırlar.
Diğer bir tipin etkileri ise kendine bakmama, yaşamın hiçbir alanında var olamama, herhangi bir işlevi olmaması gibi tabloları görebiliriz bu hastalarda. Bazı şizofreni tiplerinde ise kısmen gerçek hayata karşı da tepkiler yoğunlukta oluyor.
Şizofreni ile ilgili nette bulabildiğim siteler ve kaynaklar ise şunlar ;

www.sizofreni.web.tr/
www.mcaturk.com/eriskin_sizofreni.htm
www.psikolojikdanisma.net
sizofreni.uzerine.com

yavaş yavaş günü batırıyorum içimde saatlere günışığı vururken...hala yalnız,hala ürkek susuşlar süslüyor cesaretsiz bakışlarımı...kendimden bile kaçar mı oldum bu aralar nedir?neden artık korkuyorum ellerimi herhangi bir yere uzatmaya?hatırlamıyorum,en son ne zaman sevmiştim...en son ne zaman aşık olmuştum yahu?kafam karıştı şimdi..ben hiç aşık olmuşmuydum?tırnak yemeyi de bırakmıştım sözde...sonra teker teker yemeye başladım...bir tane kalmıştı..sağ elimin yüzük parmağındaki tırnak..onuyemeyeceğim diye söz vermiştim kendime sözde...kendime verdiğim hangi sözü tuttum ki? onu da yedim...sözümü de,tırnağımı da...

bir ölüm sessizliği bu..ya da ölüme adanmış bir sessizlik...içimde bana ait olmayan şeyler var..aslında bende ben hariç herşey var ya o da ayrı mesele...dalıp gidiyor gözlerim uzaklara...görmekten çok uzağım ama bakındığım şeyleri...sadece düşündüğümün farkındayım...oluşumumu oluşturan şeyleri ovuşturuyorum...belki alaaddin olurum..belki lambanın içinden birşey çıkar...seslenir belki bana dile benden ne dilersen diye..."beni" derim hiç duraksamadan...bilirim cevabını.."seni,kaybettiğin yerde ara,benden isteme " susar kalırım...hatırlayamam ki nerde yitirdiğimi...hemen sol yanımda bir kapı durur...geniş camları olan ahşap bir kapı...içeriye ışık hüzmeleri doluşur...bilirim..tam karşımda ki duvar aydınlanmıştır..ama benim olduğum yere yansıyan ışık yitip gitmiştir karanlığımda...gökyüzüne bak der lambanın içinden çıkan şey...gökyüzüne bak...inceden bir tebessüm yapıştırırım dudaklarıma...hangi gökyüzüne derim...hangi gökyüzüne..?

neden!!! çaresiz ve umarsız bir yuvarlanıştan ibaret aslında tüm gözlemlerim...biliyorum ki bir sabah uyanacağım ve o andan sonra bir daha asla ben olarak kalamayacağım...kabulleniyorum varoluşumu bir anlamla süsleyemediğimi..biliyorum...ona bir fiil yükleyemedim bu ana kadar...hep NaDa olarak kaldım...hep hiçliğe yuvarlandım ama engelleyemiyorum bu kahroluşu o tek soruyla süslemeyi neden!!! ve hemen sahibi olmadığım bir özne geliyor devamında..ben...neden ben...ben asla ben olmayı istemedim...olduğum yerden memnun olmamak değil konum..konu olduğum şeyden memnun olmamak...varoluşumu yokolmakla mükafatlandırmamın önünde ki tek engel de tanrı...ama konu ürkmekle de alakalı değil...konu yitmekle alakalı...şizofrenik çalgılardan yükselen seslere bırakıyorum kendimi...tek bir ritim var ölüm...ama tek bir ölüm var...o da benim ritimlerime uymuyor...sonuç yine aynı...yaşamakla cezalandırılıyorum...

nasıl sağ kalınır ki tüm yaşam olasılıklarının sıfırın altına çekildiği bu soğuk iklimde...insan nasıl yaşar ki yüreksiz bir toplum tarafından oynanan bilinçli bilinçsizlik oyununun içinde..?merak ediyorum,acaba nasıl taşırabilirim içimden gereksiz imla kurallarına inat,anlamdan çok imla hatalarıyla zenginleştirmeye çalıştığım serzenişlerimi...sorudan ziyade çözüme yöneltmek isterdim haykırış vari sözcüklerimi...ama kelimelere yenik düşüyorum yine anlamsız susuşlarımın içinde...ve yapmaktan nefret ettiğim bir şeyi yapıyor ve yarım bırakıyorum bu mısraları da,hayatta ki yarım kalışlarıma ithafen...

Zaman geçsin diye çabalardık çoğu zaman...Dakikalar dakikaları kovalasın,saatler harap düşsün,günler yorgunluktan yere yığılsın isterdik...Oysa ki şimdi...Adımlarımızı geri geri atmak lüzumsuzluğuna bile başvuruyoruz sanki çare olacakmış gibi...Tanrım çaresizlik insana neler yaptırıyor...
Geçiş noktası; Yapmam dediğimiz şeylere nasıl da dört elle sarılırmışız...Nasıl da kucaklar ve ağzımıza atarmışız tilki burnu civarında yetişen otları...
Geçiliş noktası; İnsan nasıl da renkten renge girermiş duygu ya da mimik belirtmekten çok karakter belirtmek uğruna...
Sıfır noktası; Üşüdüm...Pencereyi açar mısın...İçimdeki ayazı dışarıya salacağım...
Herhangi bir nokta; Taflan adı verilen bir meyve vardır...Karayemişte der çoğu kişi...Böyle kırmızı kırmızı yapar insanın ağzını yediğiniz zaman...Çocukken çok severdim yerdim...Ağzım kırmızı kırmızı olurdu...Büyüdüm...artık yiyemiyorum...Ama ağzım yine kırmızı kırmızı...Kan kusuşlarımdan miras...
Önemsiz bir nokta,geçiniz; Ben çok aşık oldum bugüne kadar...Yeni yıkanıp asılmış bir çamaşırdan damlayan zerrecikler kadar uzattılar bana sevgi şarabını...Yazık...Benim mahsenlerimin kilitleri kırıktı...koridorları iyi aydınlatılmış ...kapıları da ardına kadar açılmıştı...