boşluk | bildirgec.org

makro fotoğrafın çekenler için birebir bir çalışma
makro fotoğrafın ne olduğunu bilmeyenler için kısaca açıklayım çekilen fotoğrafın sonuçtaki boyutunun 1:1 yani gerçeği ile aynı boyutta veya daha büyük olması anlamına gelir.

neyse hemen anlatmaya başlayım biraz uzun. Elimize bir kutu alıyoruz ve düzgünce kutunun sağın da solun da ve üstünde eşit şekilde a4 kağıdından biraz küçün kare şeklinde kesiyoruz altını ise tamamen kesiyoruz ardından a4 kagıtlarımızı siyah bant ile bantlıyoruz maksat içeri boşluklardan ışık sızmasın
düzeneğimizin içine a4 kağıdımızı yerleştirin (şekli detaylı şekilde aşağıdaki resimden inceleye bilirsiniz) manual fotoğraf makinesi flash aydınlatmasını düzeneğimizin sağ tarafına yerleştirelim ve sütüdyomuz hazır kolay gelsin.

kaynak

Merhaba;
Ben sıradan bir insanım. Sıradanlığı sıradışı yapmaya çalışanlarla mücadele edecek kadar sıradanım. Mücadele etme şeklim de sıradandır benim; onların tanımladığı “sıradışı sıradanlığa” sığan laf oyunları yerine, kafalarına taş atmayı yeğlerim. Kelimelerle saldırdığım olsa da bazen, lafı ne yapar eder kaba kuvvete getiririm. Romantik de değilim ben. Sıradan insan romantik olmaz. “Ben senin benim seni sevdiğimi bildiğini biliyorum” bakışından başka bir şey bilmem. Oyunuma gelenle evlenir; hayatının kalanında ona baktığım nadir anlarda da bir şey ifade etmem bakışlarımla. Boş bakmayı severim. Boş bir adamım ben aslında. Boşlukları doldurmaya çalışanlara silah doğrultacak kadar boşum. Boş yere öyle hırslanırım ki “o adam nereye ateş ediyordu” diye sayıklarsınız boş anlarınızda. İçimi boşaltmak için yazı yazdığım zamanlar olsa da, yazdıklarıma anlam yüklemem. Saçmalarım. Saçma bir hayatım var aslında. Pompalı tüfekten çıkan sayısız saçma gibi her bir tarafa saçılmış, sayısız hobim var. Hiçbirini tam yapamıyorum ve başarısız olduğum anda da saçmalığa sığınıyorum. Sığınmayı seviyorum. Lider olmak yerine sıradan bir grup üyesi olmak ve sadece verilen göreve (hani şu katma değeri düşük olanlardan) odaklanmak çok basit. Basit güzeldir. Ben güzel olan her şeyi severim. Çiçekleri severim, sıradan kar tanelerini severim, çimlere boş boş bakmayı ve hâttâ (!) güzel kadınları severim. Bir süre sevsem de çabuk bıkarım çünkü mânâlar yüklenir, boş ve sıradan sevgime. Her şeye bir anlam yüklemeyi sevmem. Şair zırvasıdır bunlar. Şairler sıradan veya boş değildir. Sevmem onları ve yarattıklarını. Şairler güzel de değildir. Güzel şairler vardır elbet ama ben istisnaları da sevmem. İstisnalar sıradan değildir; onları görmezden gelirim. Görmezden gelerek, her sorunun üstesinden gelirim. Genelde işe yarar. İşe yaramazsa, bu durumun bir istisna olduğunu söyler ve yine görmezden gelirim. Sanırım yine sonsuz döngüye girdim. Sonsuz döngülerden nefret ederim.

Büyük bir boşluk. Hissettiğim, yaşadığım.. Sadece yazmak istedim... Hepsi bu.

hani hepimize olur ya bazen, bende öleyim bu aralar işte.Hayattaki bazı şeyler hiç istemediim gibi gidiyor.belki sizdede şuan böle bi durum vardır.dün bilgisayar başında birşeyler yazarken öyle ağlıyasım geldiki uzun zamandır böyle ağlamadım.İnsanoğlu içinde bulunduğu sorunları sorun zanneder aslında,kimilerinin öle büyük sorunları vardırki büyütmedikleri,ama bazılarımızda küçükleri büyütmek öle göstermek ister.Öle bi durum işte...