hüzün | bildirgec.org

Ve nihayet LeBron James beklenen en önemli kararını açıkladı.. '' Cleveland ' ı bırakıp basketbola Miami ' de devam edeceğim.''
Bu sözlerin ardından her iki şehirde de kutlama ve lanetleme gösterileri aldı başını gitti... Benim de bu yazıyı yazma sorumluluğum ve zorunluluğum doğdu...
Herşeyden önce bilinmeliki LeBron profesyonel bir NBA oyuncusu... Alacağı karar her ne olursa olsun , ne onu hain ilan etmeyi , ne de kahraman ilan etmeyi gerektirmez... Clevelandlıları bir yere kadar anlayabiliyorum. Ama dikkat edin sadece bir yere kadar anlayabildiğimi söyledim.. Çünkü bütün ayrılıklar acıtır , can yakar... Sanırım bu kadarını herkes kabul edecektir...

Cleveland takım sahibi Dan Gilbert in yazdığı lanet okumalarla dolu ve LeBron 'u hain ilan edercesine ithamlarla yüklü o mektubunu görünce benim de sabrım taştı... İfadeleri masumiyetin kalp kırıklığının çok ötesinde hedef gösterirceydi...
Bir de üstüne televizyonda ve internette izlediğim LeBron forması ve kuklası yakma görüntülerini eklerseniz LeBron avukatlığına neden soyunduğumu anlarsınız sanırım... Onun yapmasını beklediğimiz açıklamasını bekletmesi , imalarını sakıııız gibi uzatması profesyonelliğine yakışıyormuydu diyecek olursanız , tabiki hayır derim...

Ama adı her ne kadar o şehirli anıla gelse bile , bir takımı geride bırakmanın böylesi linç etmeye karşılık gelecek nefret dolu tepkileri hak etmediğine inanıyorum...
Miami ' deki karşı tepkiler ise bir kurtarıcının gökten indirilmesine karşılık gelecek o sevgi gösterileri kabul edilebilir standartlar içindeydi...Şampiyonluk kutlamalarını andıran seviç gösterileri biraz abartılı kaçsa da sabahlara kadar süren bu mutluluk tablolarını geçmişine sünger çekmek isteyen Miami için makul sayabiliriz...
Son söz olarak , her ayrılığın acı verdiğini , aşkın can yaktığını , ama her başlangıcın da başarı getiremeyeceğini hatırlatarak sözlerimi bitiriyorum... Fırat ÖÇAL

şiirin kendine ait bi gerçekliği var demek ki..
şöyle diyo attila ilhan;gecenin bi saatinden sonra içinizdeki yalnızlığı tanıyamazsınız..bi özgürlük vermiyo mu insana;yalnızlık edebiyatı yapma özgürlüğü..attila ilhan bu kadarını söylemişse ben arabeskin dibine vururum..uzun,ıssız bi merdivende..elimde köpeköldüren..başımı fazla kaldırmadan,ufkun hemen üzerindeki yıldızı yakalayıp,eski bir besteyi anarım;''gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar,yeryüzünde sizin kadar yalnızım...''anarım ulan!..değilmi ki izni ilhan'dan almışım..
kendine acıma denizinde attığım zevk kulaçları oluyor devam ettiğim sayfalar..ama fazla açılmışım..bir buzul kıtaya çarpmış gibi oluyorum..sen söyle,şu dizelerle karşılaştığında yaşadığın duyguyu başka nasıl açıklarsın;''hem bir kere yalnızlık ne demek/bu kadar milyonla bir haksızlığın ekmeğini paylaşırken.../yalnızlık ne kelime/ellerimiz dirseklerine kadar kana gireli...''
artık hülyalı bir hüzün tadı bırakmıyor ağzımızda şarap..
acılı bir isyan yürüyor yumruklarımıza..
iyi de şarabın ince boynundan ne istiyosun..
üzümü sıkarsan şarap olur da...şarabı sıkarsan kan...

Karanlık bir oda , mum ışığı ve gözyaşı.Nerden geldiği belli olmayan bir hüzün hissediliyor göğüs kafesinin üzerinde.Yüzeysel bakışlarda mutlu olmaya engel hiçbirşey görülmüyordu.Çünkü derinlerde - bilinmeyen kadar uzak - gizli olan , kendini arasıra dışa vuran bir acıydı bu.Uçurumun kenarına iten bir duygu, derinlerde bir kaygı.Ne kadar mutlu olunursa sonunda o kadar acı oluyor hayatta ve hiçbirşey istediğimiz gibi olmuyor ancak herşey yaşanılanlarla devam ediyor…

hüzün...

İsa gibi hissediyorum kendimi...o bütün insanlığın günahlarını üstlenmişti,bense hüznünü...yorgunum,evet saklamıyorum artık,bunu söylemekten de utanmıyorum...yorgunum...sürekli yorgun olmaktan yorgunum...sözyaşlarım damlıyor klavyenin üzerine...içimde tuhaf bir düğüm..boğazımdan mideme doğru inmeye çalışıyor..az önce yakınımdayken şimdi erişemeyeceğim uzaklara kaçmış ya da kaçırılmış insanlara bakınıyorum...hüzün...ağlıyor ve yokoluyorum dudaklarımdan dökülen sözyaşlarımın içinde...busözün bana ait olmayışına ağlıyorum daha sonra..ve ilk defa..evet belki de ilk defa ağlamaya değecek bir şey bulduğum için mutlu oluyorum...sultaniyegah sirto nun ritimleri paramparça ediyor ruhumu...istanbul kokmak..anadolu kokmak istiyorum...olmuyor...özümden kopuşlara gece kalmışsanki herşey bu sabah...yazık...çok yazık diyorum kendi kendime...ziyan oluşlara gebe bırakılmışım..kendimi kendimde yitirişlere gebe bırakılmışım...imkansız kürtaj ihtimalleri dört dönüyor yine dört duvar yalnızlığımın etrafında...çare yok ama...anne oluyorum...hüzün...hoşgeldin yavrum dünyana...linkteki parça eşliğinde okumanızı rica ediyorum...umarım üstadın bende yarattığı duyguyu sizlerde yakalarsınız...

Ne zaman biri çıkıp, "kadınlar çalışmamalı evde oturmalı" türünden bir şeyler söylese, mutlaka bir kıyamet kopar.
Ben de 'otursunlar ellerinin hamurlarıyla evlerinde' demeyeceğim elbette. Belki de şimdi bana gelen bu hikayenin, bu konuyla hiç bir ilgisi yok... Belki de var...

Buyrun, beraber okuyup düşünelim.

"Kapidan içeri girer girmez neseyle bagirdi:
-Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?
-Görmüyor musun? Telefonla konusuyorum.

Hiç kimsenin sevdigi sey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babasi arabayi seviyordu. Herşey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu oldugunda. Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmiyordu. Nerelere gitsindi? Annesi kapatti telefonu. Mutfaktan tencere kasik sesleri geliyordu. Kosarak yanina gitti.
-Sana yardım edeyim mi? dedi en sevimli halini takinarak. Annesi manali manali bakti.
- Hayirdir. Bir yaramazlik filan? Bak bir de seninle ugrasmayayim. Çok yorgunum zaten...

hakkında iki farklı hikaye duyduğum nokta hala (veya nokta ana), bulabildiğim dizeleriyle içimde birşeyler sıkışıp kaldığında, ağlayıp-gülemediğimde, her seferinde acısına beni hüngür hüngür ağlatan vefakar bir karadeniz kadınıdır. ayağının altını öpmek istediğim anadır.

birinci hikaye şöyle ki;

kocasını da bir savaşta kaybeden nokta ana, oğlu ahmet 'i de kırım savaşında şehit verir. ardından memleketi rize/çamlıhemşin' den kalkar gider kırım'a ve oğlunun naaşını buraya getirerek toprağına gömer. sonrasında kendi de ölene kadar, hiç bitmeyen bir ağıt yakar oğlu ahmet' e.

ikinci hikayeyse,
kırım' a gurbete giden ahmet orda cezaevine girer ve ince hastalığa tutulup ölür. tüm yakınlarını çok erken yaşta yitiren nokta hala da ömrünün son gününe kadar, bu sonsuz ağıdı yakar..

SEVGILI KARDEŞİM;


4 TEMMUZ 2003 GÜNÜ...

YAW NE DİYORUM BEN, KUSURA BAKMA GÜNLÜK, VADİNİN ETKİSİNDE KALDIM HERHALDE, AMA EN KÖTÜSÜTE BU ŞEKİLDE ASKERE GİTMEK!

EVEEET, NİHAYET HAYATIMIZIN EN GEREKLI VE ONEMLI ANINA GELMIS BULUNMAKTAYIIM.


ASKERE GIDIYORUM MILLET ALLAH'a EMANET OLUN!...