hatıra | bildirgec.org

Yeni yıla girmeden önce hepimiz şansımızı çeşitli yollarla deneriz. nedeni; yeni yılın şans getireceğine inandığımızdandır. hiç oynamadığımız kadar şans oyunu oynarız ve almadığımız kadar piyango bileti alırız.

Fotoğraf deyince insanın aklına geçmişte yaşanıp anı olarak zihnimizde yer edinen şeylerin kağıda dökümüdür. Tabi ki bu döküm yazı şeklinde değil görsel şekildedir. Bazen fotoğraf sevinçtir

Bazense üzüntüdür.

Fotoğraflar siyah- beyaz yada renkli olabilirler. Ne şekilde olursa olsun anlattığı anlam önemlidir. bazen fotoğraflara baktığımızda karanlıkta kalan ışığı görebiliriz. Yeter ki ona alıcı gözüyle bakmasını bilmek lazım. Fotoğraflar bazen sergilerde sergilenir; bazense internet sayfalarında... Fotolia isimli sitede bunlardan biri... Bu siteye üyelik ücretsiz. Üye olduktan sonra gönderilen fotoğraflar onaylandıktan sonra satışa sunuluyor. Bir nevi fotoğraf ajansı... Bu sitenin Türkçe dil seçimi de var. Yazılan kelimeler, çok açıklayıcı bir şekilde seçilmiş.

Ülker in Hanımeller bisküvisi için hazırladığı Seni Saraylarda Yaşatacağım sitesinde “Annelerin sultanı benimki çünkü...” cümlesini tamamlayıp ençok oy alan 30 kişi den biri annesiyle birlikte Paris’te 4 günlük saray gibi bir otel tatili; her hafta 50 kişiye ise resimli gümüş kolye hediye ediliyor.

Sende liseliydin bir gün ve şimdi bende liseliyim;
-Hayatımızın eğitim kısmındaki hatıraların %80 i lise hatırası olduğunu
-Hayatınızda unutmadığınız ve bir olay olduğunda sen lisedeki bir olayı hatırlayıp gülerken başkalarının sana bakmasının aslında çok normal olduğunu
-İlköğretim öğretmenlerinizi,lise öğretmenlerinizden daha çok sevdiğinizi
-Keşke eski günlere dönsek dediğinizde içinizin ısınmasının çok doğal olduğunu biliyormuydunuz?

Oxford şuanda bunu lise kitaplarına geçirmeyi hedefliyor. Gençliğin kıymetini bilmeyi ve gelecekte o günleri düşünerek hayatınıza bakmayı öğretmek istiyor...

Hangi konuda olduğunu hatırlamıyorum. Google'da yaptığım bir arama sonucu bu siteyi ilk kez ziyaret ettiğimde yapısal olarak çok garipsediğimi hatırlıyorum. Sağı solu bomboş ve tamamı küçük harflerle dolu bir sayfaya sahip bu site ne sitesiydi acaba?

Ne tepe var ne taban, ne de "buradayım" diye bağıran bir menü. Birkaç ufak anlamsız resim ve minicik yazılar dışında bir şey görünmüyor. İlk izlenim sonucu, forumların değişik bir versiyonu gibi bir şey olduğunu düşünüp google üzerinden gelmeme vesile olan cümleleri ve yorumları okuyup çıkmıştım siteden. Sonra zaman zaman bloglardan ve bazı yerlerden adını duyduğum bu sitenin yazarlarına para kazandırdığını da öğrendim. Acaba sahte mi gerçek mi düşüncesiyle pilli.com adresinde geçen açıklamaları, para kazandırma sistemini falan hep okudum. İşsiz olduğum o dönemlerde boş vakitlerimi değerlendirebileceğim, hem faydalı hem de zevk verecek bir site arayışındaydım zaten. Banka hesabım olmamasına rağmen üye oldum. Artık sistemi tanımam gerekti. Günlerimi harcadım ve sadece okuyucu oldum. Belki karman çorman bir site değil ama aslında anlamaya çalıştığım şey, sitenin genel içeriği, üye olan insanların neler yaptığı, neyi nasıl konuştuğu ve paranın nasıl kazanıldığı. Ama beni daha çok cezbeden, sitenin içeriği ve yayınlanan yazılarla yorumların kalitesiydi. Buradan kazanılan paranın, bir insanı normal bir işten alıkoyabilecek kadar büyük bir miktar olmadığını tabii ki tahmin ediyordum.

Her şey bitiyor, hayat, su, hava, nefes, sevgi, yaşanılmışlıklar, hatıralar... Bitirilişi yaşatan bir yaşam döngüsü içinde hızla geçip gidiyor günlerimiz… Mevsimler bitiyor, yüzler değişiyor, dostlar değişiyor, insanlar tükeniyor… Her bitişin ardında yeni bir başlangıç olduğunu sanırdım eskiden… Yeniler eskileri getirmiyor halbuki, hiç bir şey eskinin güzelliğini, yerini alamıyor. Yeniliği yaşatan her duygu, her olay, bitişi tekrarlatıp hatırlatır gibi, önümüze yığılı bir hatıra, bir resim albümü gibi seriliyor. Her bitiş yavaş yavaş kendi tükenişimizi hazırlıyor galiba.

dünyadaki en özel, en güzel, en değerli şey çocuklar olsa gerek.benim iki tane var.onlar büyüdükçe benim yaşlanmam acı bir gerçek olsa da onların büyüyüp değişmelerini, öğrenmelerini izlemek bana müthiş keyif veriyor.sadece paylaşmak istedim.oğlum çok komik oluyor bazen.o beş yaşında.geçenlerde araba ile eve dönüyorduk.biraz trafik vardı ve durduk.tam o sırada arabanın önünden çarşaflı bir kadın geçti. oğlum bağırmaya başladı: anne anne bak yorganlı kadın....
yine başka birgün arkadaşıma gidiyorduk.bolca ineklerin olduğu küçük bir belediye burası.neyse ineklerin çokluğundan tezek kokuları sardı etrafımızı.bizimki burnunu tuttu ve şöyle dedi: öööööööffffff, bu ineklerin popolarını silmiyorlar mı?!....
arkadaşıma vardık.bir süre sonra oğlum sessizce yanıma sokuldu ve sordu:anne onun adı neydi?adını yine kaybettim....
o gece arkadaşımda kalmaya karar verdik.arkadaşımın kızı(o yirmi yaşında) oğluma, hadi gel beraber yatalım dedi ve oğlumun unutulmaz sözleri hala kulaklarımda çınlıyor.şöyle kabardı bir elini de havaya kaldırdı ve şunları söyledi:erkek adam kızlarla yatmaz....
kopmuştuk.ama o kadar tatlılar ki insan bazen hep öyle kalsınlar hiç büyümesinler istiyor.oğlumun ve kızımın tüm güzel anılarını mutlaka yazıyorum .bunları onlar büyüdüklerinde daha güzel birer deftere kendi el yazımla yazıp hatıra olarak saklamaları için vermeyi düşünüyorum.böylece onlar da büyüdüklerinde çocukluklarını istediklerinde daha güzel hatırlayabilecekler.çocuklarımı çok seviyorum....