serzeniş | bildirgec.org

bir kapı açılıyor zihnimde...ve hemen arkasından binlercesini yüreğimin üzerine kapatıyorum...kaçıyor,koşuyor,terliyor ve düşüyorum...kalkmam gerekiyor belki...yürümem veya devam etmem...bilmiyorum...birşeyler yapmam gerekiyor belki ama ben oturmuş ağlıyor ve tırnaklarımı kemiriyorum...tuhaf hissediyorum kendimi...sanki..sanki biri gelecek ve koluma yapışıp beni kenara çekecek gibi geliyor...tamam evlat...tamam bitti herşey...hayattaki görevini başarıyla tamamladın...işte annenin kucağı..haydi uyan ve başını annenin etekleri arasına göm..artık kimse erişemez sana,kimse zarar veremez..

İsa gibi hissediyorum kendimi...o bütün insanlığın günahlarını üstlenmişti,bense hüznünü...yorgunum,evet saklamıyorum artık,bunu söylemekten de utanmıyorum...yorgunum...sürekli yorgun olmaktan yorgunum...sözyaşlarım damlıyor klavyenin üzerine...içimde tuhaf bir düğüm..boğazımdan mideme doğru inmeye çalışıyor..az önce yakınımdayken şimdi erişemeyeceğim uzaklara kaçmış ya da kaçırılmış insanlara bakınıyorum...hüzün...ağlıyor ve yokoluyorum dudaklarımdan dökülen sözyaşlarımın içinde...busözün bana ait olmayışına ağlıyorum daha sonra..ve ilk defa..evet belki de ilk defa ağlamaya değecek bir şey bulduğum için mutlu oluyorum...sultaniyegah sirto nun ritimleri paramparça ediyor ruhumu...istanbul kokmak..anadolu kokmak istiyorum...olmuyor...özümden kopuşlara gece kalmışsanki herşey bu sabah...yazık...çok yazık diyorum kendi kendime...ziyan oluşlara gebe bırakılmışım..kendimi kendimde yitirişlere gebe bırakılmışım...imkansız kürtaj ihtimalleri dört dönüyor yine dört duvar yalnızlığımın etrafında...çare yok ama...anne oluyorum...hüzün...hoşgeldin yavrum dünyana...linkteki parça eşliğinde okumanızı rica ediyorum...umarım üstadın bende yarattığı duyguyu sizlerde yakalarsınız...