tartışma | bildirgec.org

Elbette herkes gibi benim de siyasi ve dini görüşlerim var ama bu konularda tartışmaya girmekten nefret ederim. Hele bir de karşımdaki kişi sınırları aşıyorsa hiç bulaşmam. Sonuçta ne ben fikrimden dönerim ne karşımdaki döner. Geniş kapsamlı olduklarından bildirgec ve hafif'te sık sık bu tür tartışmalar çıkıyor. Kimileri havadan nem kapıyor. Olmadık yerlerden olmadık anlamlar çıkarıyor. Hatta bazen küfürleşmeler bile oluyor. aslında kişiler de belli. birkaç kişi sürekli her yazıda birbirine sataşıyor. bir önceki yazıda yazılan cümlelerin aynıları tekrar tekrar karşımıza çıkıyor. Her ne kadar bu durumları görmezden gelsem de bazen bildirgec'in tadı kaçıyor. wordpress'in yeni sürümünü, tarayıcıların acid3 testindeki durumunu incelerken sağ tarafta 40-50 ahkam kesilmiş bir yazının sürekli tepeye zıplaması beni ziyadesiyle rahatsız ediyor.
gelelim konumuza. ben küçük bir oyun oynuyorum böyle durumlarda ve genellikle eğer iki kişi 2-3 dakika arayla birbirine cevap vermiyorsa tartışmalar bitiyor. efendim tartışmalar genellikle uzun süre devam ettiğinden yazı birinci sayfadan gerilere düşüyor zamanla. sağda son yorumlar bölümünde göründüğünden tartışmalara sürekli yeni kişiler katılıyor. kimseye yararı olmayan bu saçma sapan konuların yanında sitelerde çok güzel yazılar da var.
yapmamız gereken tek şey yazıyı ana sayfadan düşürmek. bunun için öncelikle 15-20 güzel, tutulacak yazı açıyoruz. tümüne yorumlarımızı bir güzel yazıyoruz ama gönder butonuna basmıyoruz. eğer basarsak tartışma sürdüğünden konu yine üste zıplayabilir. 15-20 yorumun gönder butonuna yorumları yazdıktan sonra ard arda tıklıyoruz. bir anda sağ sütun bizim seçtiğimiz konularla doluyor. şanslıysanız tek seferde tartışma bitiyor. bitmezse aynı şeyi bir daha tekrarlıyorsunuz ve sağda konuyu göremeyenler çoğunlukla yeni yorum gelmediğini sanıyor. az önce bu şekilde, pek hararetli bir tartışmayı daha -tek seferde- bitirdim. eğlenceli oluyor. hiç mesaj yazmadan konuya son noktayı koyuyorsunuz. tavsiye ederim. :)

Elbette bürokrasinin zaafları da vardır. Hayata karşı farklı durana saygı gösterilen, insanların özgürce düşünebildiği, kısıtlanmayan, kalıpsız toplumlar bürokrasiyi fena halde ürkütür. Kendini sağlama almanın yolları hususundaki tavizsizliği bu yüzdendir. Biraz olsun aydınlanmaya başlayan toplumların köhne sistemleri rahat bırakmayacaklarını bilir. Her yerde kulaklarının olması, düzene karşıt söylemler geliştirenleri yerinde yok etmesine yardımcı olur. Bu biçimde bir vakayla karşılaştığında demirden parmaklarını sözde zanlının etine geçirmeyi bir borç bilir. Tabii, işlediği bu suçun hemen ardından kendini kurtaran, durumu düzen nezdinde meşrulaştıran cümleler kurar: Bürokrasi, işini sağlama alır!

Bürokrasi, mum ışığına uçan kelebeğin elinde sadece kömürleşmiş bedeninin kalması gibi, fark ettirmeden yıllarca yakar ruhunuzu. Etrafınızdaki insanlar da muhtemelen aynı göstermelik hedeflere odaklanıp kaldıklarından her şey her zaman “normal” gelir. Hatta kabuğunu kırıp özgürleşmeye çalışanları hainlikle, düzene ihanetle suçlarsınız.
Herkesin anormalleştiği bir ortamda “normal”in gözünüze “anormal” görünmesi kaçınılmazdır. Bürokrasi toplumsallaşmanın en çok aile ayağından beslenir. Zira anne-babalar çocuklarının tıpkı örnek komşu çocukları gibi olmalarını isterler. “Salla başını al maaşını”larla büyüyen çocuklar düzenli bir hayatı, her ayın on beşinde banka hesaplarına yatırılan para olarak görürler.
Bürokrasi, birey lafını sevmez. Çarklarını daha kolay döndürmek, dişlilerini zorlanmadan batırabilmek için kendine hayat karşısında bükeç olan, bükülüp duran insan ister. Bürokrasi, yeri geldiğinde de öğütür. Sesi çıkan ayrıkotlarına hadlerini bildirmek için ara sıra dişlerini gösterir. Kendisine katılan çaylakları uyutması çok sürmez; uyutamasa bile oyalar. Bürokrasinin ağzı iyi laf yaptığı için, kendi argümanlarınızı sunmanıza dahi izin vermez. Yüksek sesle konuşmanın tartışmanın galibi olmak manasına geldiğini sanır. Bu tür sanıların nesilden nesle aktarımını sağlayarak kendini yeniden üretmeyi sürdürür.

Tartışmalarımız sonlandırılıp bir sonuca bağlanamadığı için, yıllar önce tartışılmış, söylenmiş şeyleri yıllar sonra yeniden “aynı kelimeler” ve aynı argümanlarla tekrar tekrar tartışıp duruyor, vakit ve enerji kaybediyoruz. Toplumsal hafızamız zaten “Allahlık” durumda olduğu için, bu durum birkaç kişi dışında kimsenin dikkatini çekmiyor, o birkaç kişi de ya önemsenmiyor ya da boşa kürek çektiklerini hissettikleri için bir süre sonra kendilerini suyun akışına bırakıyorlar.

İşin kötüsü, tartışma, yine bir nihayete erdirilmeden, bir süre sonra aynı argümanlarla ve aynı kelimelerle, vakti geldiğinde tartışılmak üzere rafa kaldırılıyor.