yakamoz | bildirgec.org

Şu an öyle bilinsizce parmaklarımın çağrısı ile klavye başına oturduğum anlardan birisi ve devamında ne gelecek inanın bilmiyorum.

Bu gece ayın yakomazlarına dalmışım bir ara balkondan denizi seyrederken , eşi bulunmaz bir tablo adete hilal şeklinde bir ay ve gecenin karanlığında ışığının iz düşümünde gecenin karanlığını denizin mavisine boyuyordu.

Biz insanlar aslında gerçekten de nankör yaratıklarız. Yaradan bize öyel güzel bir düzen kurmuş ki her şey saat gibi işliyor ve her anı ayrı bir sanat eseri.

Oysa bizler ne yapıyoruz içine düştüğümüz yaşam telaşında çoğu zaman nefsimize emanet ettiğimiz bedenimizin nasıl hoyratça yıpratıldığının farkına bile varamıyoruz.

Günün batımını seyretmek istedim bugun başka hiç bir şeyi düşünmeden yalnızca güneşin deniz üzerinde süzülerek ortalığı kızıla boğmasını sonra yavaşça kaybolarak kızıllığın yerini ay ışığına bırakışını yudumlamak istedim.

Aldım cigarımı yanıma bir kaç şişede bira yürüdüm sahildeki kayalıklara.... Bir oyuncak bebek kolunun biri kırık saclarının yarısı kaybolmuş, elbisesi ıslak ama hala üzerinde ...
Güzelde bir yüz yapmış usta eller bu oyuncak bebeğe çakır gözler var maviye boyanmış kocaman dudaklar gülümsemek için arkaya doğru gerilmiş.. İşte o an dona kalıyor insan oracıkta. Usta bir el mutluluğun resmini çizimişti bu oyuncağın simasına. sormanıza ya da onun anlatmasına gerek yoktu ki o gözleri ile , gülüşü ile anlatıyor size hatta ne anlatması adeta haykırıyor size tüm masumiyeti ile yaşanmışlıklardan ve yaşanabileceklerden uzak çırılçıplak saf ve duru bir mutluluk. derken şiddetli bir dalga kavrıyor bebeciğin o ufacık oyuncak bedenini ve tüm saldırganlığı ile kayalara vuruyor .