bildirgec.org - etiketler: homofobi

homofobi

icetea — Wed, 09 Sep 2009 11:33:00 GMT

it's not me, it's you adlı albümünkapağı

lily allen, londra doğumlu deyim yerindeyse ingilterenin nil karaibrahimgil'i. 'f*ck you' şarkısıyla ismini heralde tüm dünyaya duyuruyor.

fransızlarda şarkının sözlerine uygun olarak homofobik insanların için video hazırlamışlar gayclic (+18) önderliğinde. oldukça matrak bir video olmuş. youtube'dan izlemeyebilenler buraya tıklasın.

Bu yazı icetea tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

HANGİ CİNSEL ÖZGÜRLÜK?

sahaf1976 — Fri, 27 Feb 2009 21:57:00 GMT

18 yaşında gencecik bir berber sadece eşcinsel olduğu için artık yaşamıyor. "Öteki" ne katlanamayan, tahammülsüz, ilkel şiddet bu kez, üstelik geleneksel gay onur yürüyüşü hazırlığı içinde olan Liverpool'da gerçekleşti.

Geçen Temmuz ayında arkadaşının büyükannesinin evindeki bir parti sonrasında vahşice saldırıya uğrayan Michael Causer'in kanlar içindeki bedeni bir çöp yığını gibi sokağa atılmış halde bulunmuştu. Cuma günü ise jüri, sanıklardan Gavin Alker hakkında beraat kararını açıklayınca Causer'in ailesi ve arkadaşları hayal kırıklığına uğradı. Mahkemeye daha önce sunulmuş olan raporda, Gaven Alker'ın yumruklanıp, tekmelenen ve kafasına ağır bir kitapla vurulan Causer'a daha sonra "seni ibne", "küçük ibne hakediyor" bilgisi yer almasına rağmen jürinin verdiği bu karar aslında cinsiyet ayrımcılığının ve homofobinin jüriyi de nasıl esir aldığının göstergesi. Stormbreak isimli araştırma kurumunun raporuna göre, Liverpool'daki lezbiyen, gay, biseksüel, travesti, transseksüellerin yüzde 60'ı homofobik saldırıya maruz kalıyor ve bu oran aynı araştırmaya göre Başkent Londra'dakinden yüzde 12 daha fazla. Aslında tüm veriler özellikle Avrupa'da giderek daha çok mevzi kazanılan cinsel özgürlük alanında tam bir yanılsama yaşandığının da göstergesi. Toplumsal Cinsiyet'e dair ürettiği politikikalarla birlikte, anamalcı sistem; her zaman ve her azınlıkla ilgili olarak, cinsel özgürlüklere de, insani bir pencereden değil; kar zarar hesapları üzerinden baktığını böylelikle deşifre etmiş oluyor. Tüm eşitlik ve özgürlük söylemlerinin sistem açısından asıl anlamı tamamen kar etme derdiyle ilgili. Örneğin milyonlarca eşcinsel ve transseksüel, Güney Amerika’nın en büyük şehri Sao Paulo’nun merkezinde eşcinsel düşmanlığı ve cinsel ayrımcılığı kınamak amacıyla toplandıklarında, 12’ncisi yapılan eşcinsel yürüyüşünün ekonomiye katkısı ile ilgili beklenti; 330 bin turist ve 115 milyon dolardı.

Bu yazı sahaf1976 tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

Eşcinsel cinayetleri

kahramancayirli — Mon, 19 Mar 2007 07:46:00 GMT

Gazeteci-yazar Baki Koşar, İstanbul’da yalnız yaşadığı evinde yirmi yerinden bıçaklanarak öldürüldü. 54 yaşındaki Hüseyin Çavuş üç gençle para karşılığında cinsel ilişki kurmak için anlaştı, para miktarında tartışma çıkınca öldürüldü. 30 yaşındaki mühendis Çetiner Çalık en son Beyoğlu’ndaki gay barlardan birinden geç saatte bir erkekle çıkarken görüldü; katilleri bulunamayan Çalık, aynı gece öldürüldü. 49 yaşındaki Ekrem Yılmaz üç gençle ilişkiye girdikten sonra yirmi yerinden bıçaklanmış ve boğazı kesilmiş halde bulundu. 44 yaşındaki Cemalettin Karakuş cinayet gecesi Beyoğlu’ndaki gay bardan iki erkekle ayrıldı, Karakuş defalarca bıçaklanmış, kafası sert bir cisimle ezilmiş ve evi soyulmuştu. 45 yaşındaki Aziz Çabuk para karşılığı dört gençle birlikte oldu; beyni ezilmiş, penisi kesilmiş cesedi bulunmuştu, Çabuk’un evi de soyulmuştu…
Eşcinsel cinayetlerinin sayısı günden güne artıyor. Geceyi boş geçirmemek için chat odalarından veya gay barlardan bulunan seks partnerleri, evine gittikleri insanla ilişkiye girdikten sonra kurbanlarını akıl almaz şekillerde öldürüyorlar. Durum çok ciddi zira hayat kadınlarına yönelik seks cinayetlerinin sayısı, eşcinsel cinayetlerine kıyasla daha az.
Vakalar dikkatlice incelendiğinde kimi ortak noktalar göze çarpıyor: Kurbanlar çoğunlukla 40 yaş üzerindeki eşcinseller, para karşılığında ilişki teklif ettikleri genç erkekler tarafından katlediliyorlar. Ölümle sonuçlanan görüşmelerin büyük kısmı internetten tanışan kişiler arasında ancak gay barlarda anlaşanlar da azımsanmayacak oranda. Kurbanlar evlerinde yalnız başlarına yaşıyorlar bu yüzden cinayetlerin katillerini bulmak neredeyse imkânsız hale geliyor zira olay yerinde şahit veya delil olmuyor.
Eşcinseller genellikle yalnız yaşadıklarından paraları veya kıymetli eşyaları için doğru dürüst tanımadan evlerine aldıkları insanlar tarafından gasp edilmeleri an meselesi. Barlarda gecelik ilişki amacıyla tanışılan insanların güvenilir olup olmadıklarını kestirmek güç. Amaç ne olursa olsun görece seçkin internet sitelerinde görüşmek istediğiniz insanla yüz yüze tanışmadan önce kanımca en az bir-iki ay yazışmak, telefon görüşmeleri yapmak daha mantıklı. Sizinle ciddi bir birliktelik düşünmeyen, gözü paranızda, değerli eşyalarınızda vs. olan birisi muhtemelen en fazla iki-üç kez konuşacak, sizi ayrıntısıyla tanımak yerine hemen cinsel ilişki teklifinde bulunacaktır. İnternet üzerinden tanıştığınız bir kişiyle gerçek hayatta konuşup görüşmeye hazırlanırken, bir anda nereden çıktıklarını anlayamadığınız beş-altı kişi tarafından gasp edilmek istemiyorsanız, buluşma yeri olarak kalabalık alışveriş, iş merkezi girişlerini tercih edin, mümkünse bir arkadaşınızı da beraberinizde götürün, şüphelendiğiniz en ufak noktada hiç çekinmeden polise başvurun. Bir saatlik maceranız uğruna canınızdan olmak istemiyorsanız asla ilk görüşmenizde kendi evinizde veya onun evinde baş başa kalmayın, birkaç kez dışarıda görüşün. Her zaman “Allah korur insanı” rahatlığında olursanız, hiç beklemediğiniz bir biçimde gazetelerin üçüncü sayfalarına manşet olmanız işten bile değil.
Herkes başına gelen en ufak bir hadiseyi tüm detaylarıyla Emniyet Müdürlükleri ile paylaşmalı. Sizin “aman kimse duymasın, polis konuyla ilgilenmez, aslında ortada ciddi bir problem yok”çuluğunuz birçok cana mal olabilir. Ayrıca tek gecelik, sadece cinsel ilişkiye yönelik arkadaşlıklardan kaçınmak, en etkili ve kolay önlem.

Bu yazı kahramancayirli tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

bir röportaj..

kahramancayirli — Sun, 18 Mar 2007 14:30:00 GMT

Biliyorsunuz, Kanada’nın ardından İspanya’da da evlenen eşcinsel çiftler heteroseksüel çiftlerin tüm haklarına sahip oldular. Peki Türkiye’de durum nasıl? Kaos GL Kurucu Üyelerinden Ali Erol’la Uluslararası Homofobi Karşıtı Buluşma etkinliklerinin koşuşturması arasında hayatın her alanında karşımıza çıkan homofobiyi, Türk hukukunun eşcinselliği nasıl algıladığını ve medyada eşcinselliğin hangi şekilde temsil edildiğini konuştuk.

-Belçika, Hollanda ve Kanada’dan sonra İspanya’da eşcinsel evlilik yasallaştı. Bizdeki ufku nasıl görüyorsunuz?

Eşcinseller, son yıllarda en çok eşcinsellerin evliliği ve askerliği konusunda gündeme geldiler. Ancak medya üzerinden gerçekleşen bu yansıma, Türkiye ile, Türkiye’nin sosyal, kültürel, ekonomik ve hukuki süreçleriyle birebir örtüşen bir yansıma değil. Bu yansımanın birinci boyutu, medyanın özellikle Kuzey Amerika ve Batı Avrupa’daki gelişmeler üzerinden yansıttığı haberler. Özellikle Batıda sanayileşmeden bu yana dalgalanarak gelişen ve yaşanan bir süreç var. Eşcinsellerin sosyal, kültürel ve ekonomik varoluşu ve özgürlük mücadeleleri. Bu süreç, 68 başkaldırısı ve tüm insanlar için cinsel özgürlük talebiyle yeniden ortaya çıktı. Günümüzde bu hareketin hayatın her alanında kendini kurumsallaştırdığını görüyoruz. Söz konusu kurumsallaşma haliyle hukuki zemini de etkiledi. Eşcinselliğin meşruiyetinin sağlanması, ardından gelen hukuki düzenlemeler, eşcinsellerin de evlenmesi, hayatın her alanında ortaya çıkmaları yeni tanımlamalara yol açtı. Eşcinsel birlikteliklerin bizim toplumumuzda nasıl tanımlanacağına dair tartışmalar, soz konusu birlikteliklerin kültürel, sosyal ve ekonomik alanlarda ortaya çıkmalarına paralel yansımalarını bulacaktır.

-Bu iki önemli alan: Eşcinsellerin evliliği ve askerliği medyaya hangi biçimde yansıyor?

Bu alanların magazine meyilli olması ve popüler kültür kanallarında kendine kolayca yer bulması, medyanın yansıtma biçimi açısından önemli etmenler. Askerlik, erkek egemen bir kurumsallaşma. Eşcinselliğin bu erkek kültüründen bir sapma olarak görüldüğü düşünüldüğünde otomatikman bir çatışmaya yol açıyor.

ÇATIŞMA NOKTASI

-Medyanın konuya bakış açısında bir değişim söz konusu mu?

Aslında Türkiye’de medyanın hâlâ homofobik olduğunu söyleyebiliriz. Ama şunu da söylemek gerekir, Türk medyası bir nefret söylemi geliştirmedi. 80’lerin başı ve ikinci yarısı hem eşcinsellerin toplumda sesini duyurmaya başladığı, hem eşcinselliğin inkâr edilemez bir durumu gösterdiği, medyanın ve resmi güçlerin yaklaşımlarının homofobik anlamda ayyuka çıktığı bir döneme işaret ediyor. Ahlâksızlık, hastalık, üçüncü sayfa zihniyetiyle eşcinsellik kriminalize edilse de sonuçta medya da öğreniyor, dönüşüyor. Bugün medya tek bir parçadan oluşmuyor. Medyada bir nevi ayrışma yaşandığı da söylenebilir. Homofobik yaklaşımlarını sorgulayan, bu yaklaşımı azaltmaya çalışan medya organları, homofobiden beslenen, kendi söylemleriyle homofobiyi yeniden üreten, yayan organlarla yan yana görülebiliyor.

-Ülkemizde, askeriyede eşcinsellik kavramı hangi seyirde ilerliyor?

Türkiye NATO ülkelerinin içinde eşcinselliği hastalık olarak kabul eden tek ülke. Aleni eşcinseller, askere alınmıyorlar, otomatikman meslekten men ediliyorlar. Bu şekilde bir subay askeriyeden atıldığında hâlâ hakkını arayamıyor. Pek çok örnek olmasına rağmen, şimdiye kadar bunları duymuyorduk. Mevzu ancak ayyuka çıktığında medyaya yansıyor. Özellikle son 10 yıldır Türkiye’de eşcinsellerin kendi varoluşlarını ortaya koymaları, eşcinselliğin kaçar göçer, gizli saklı yaşanan bir cinsel edimden öte bir varoluş ve hayat tarzı olarak algılanmasını sağladı. Ruhsal ve bedensel dengelerinde askeri kriterlere göre de eksiği olmayan bir bireyin de eşcinsel olabileceği ortaya çıkıyor. Şablonlar biraz geride kalınca yeni bir çatışma noktası ortaya çıktı.

-Nasıl bir çatışma noktası?

İdeolojik bir geri plânı var. Örneğin Türkiye’de eşcinsellerin ve kadınların askerlik yapamaması durumu, fiziki olarak değil, erkek egemen ideolojinin şekillendirdiği militarist kültürün ve ordu kurumunun işleyişiyle ilgili. 1973’ten bu yana Psikoloji ve Psikiyatri, eşcinselliği hastalık olarak görmediği halde, askeri psikiyatri psikoseksüel bir "bozukluk" olarak görüyor. Çatışma noktası şu: Askeri psikiyatri kendini bir bilim olarak kurmak istiyorsa genel psikiyatrinin yaklaşımını kabul etmesi gerekiyor. Askeri hizmette kendini var ettiği için genel psikiyatrinin yaklaşımını bir kenara bırakıp 73 öncesinin yaklaşımını sürdürüyor. Diğer taraftan eşcinsellik, psikoseksüel bir bozukluk olarak damgalanmaya devam ediliyorken, gey bilincinin şekillendirdiği yeni erkek eşcinsel varoluşu ile yüzleşmeye de hazırlıklı olunmadığı görülüyor. Askerlik ve askeriye alanında, medyanın "pembe" muhabbetlerinde de, hem meslek hem zorunluluk üzerinden "gayri tabiî mukarenet" veya "ahlâksızlık" ithamlarının sonuna yaklaşıldığı söylenebilir.

ÖNYARGILAR

-Ya hukuki işleyiş?

Hukuki alanda, yasalarda eşcinsellik suç ve hastalık değil. Ancak uygulamalarda veya çeşitli inisiyatiflerde sonuç farklı olabiliyor. Örneğin eğitim alanında bir öğretmen, reşit biriyle rızaya dayalı bir ilişki kurmuş olsa bile eşcinsel olduğu için "iffetsizliği sabit" kaydıyla meslekten men edilebiliyor, geri hizmete alınabiliyor veya yerel koşullara göre farklı uygulamalara tabi tutulabiliyor. Buradan şu sonuç çıkıyor: Çalışma hayatında bir eksiklik, bir sorun var. Kadın erkek eşitliğini düzenleyen bir kanun var, ama gey ve lezbiyenler ne olacak? Kanuna cinsel yönelim ayrımcılığının da eklenmesi gerekiyor.

-Eklenme konusunda herhangi bir girişim oldu mu?

Bu dönem TCK’nin AB sürecinde gözden geçirilmesi ve değiştirilmesi sürecinde eşcinsel örgütler de kadın örgütleriyle birlikte Adalet Komisyonu’ndan ayrımcılığı düzenleyen maddeye cinsel yönelim ayrımcılığının eklenmesi talebinde bulundular. Alt komisyonda kabul edildiği halde Bakan Cemil Çiçek’in de bulunduğu Adalet Komisyonu’nda bu düzenlemeden vazgeçildi.

-Diyelim bir anne baba çocuğunun eşcinsel olduğunu öğrendi, nasıl davranmalılar?

En büyük sorun bir evladın eşcinsel olmasının o ana kadar düşünülmemiş olması. Çünkü zaten ahlâki ve kültürel onlarca önyargı var, diğer taraftan "benden uzak olsun cehenneme yakın" anlayışı. Dolayısıyla bir ebeveyn için evladının eşcinsel olduğu gerçeğiyle karşılaşması başlangıç itibariyle bir şaşkınlık ve kabul edememe halinde yaşanıyor. Bunun da çeşitli nedenleri var. "Nerede yanlış yaptık da böyle oldu", "neden bizim evladımız", "bizim bir eksiğimiz mi yoksa çocuğun çevresinden öğrendiği bir şey mi" gibi sorular.

HOMOFOBİYLE SAVAŞMAK

-Suyun karşı tarafı nasıl davranmalı?

Eşcinsel gençlerin açılmaları lazım. Açılmanın beraberinde getirebileceği problemler, gizli saklı bir hayatın yaşattıklarından daha fazla olmayacaktır. Onca yıl gördük ki biz ne kadar gizlenirsek pislik o kadar üzerimize geliyor ve homofobi bize hayatı dar etmekten geri durmuyor. Kendi hayatımıza dair söz sahibi olabilmemiz için gaspedilen özgüvenlerimizi geri almamız lazım. Elbetteki eşcinsel olduklarını kendilerine, ailelerine ve çevresindekilere açma sürecinde herkes kendi yolunu yordamını keşfedecektir. Önemli olan, yaşam alanlarımızda kendimize ve eşcinselliğe dair gelebilecek sorulara karşı kurabileceğimiz üç cümlemizin olması. Anne babaların kaygı ve korkusunu anlamak lazım. Örneğin bir eşcinselin açılma korkusu, damgalanma, aşağılanma korkusu aynı şekilde ebeveynlerin yaşadığı korkular. "Konu komşuya, kahvehanedeki arkadaşlara ne diyeceğim?"

-Ailelerin verdiği tepkiler...

"Ben eşcinselim, beni kabul et", bir genç eşcinsel için haklı bir reaksiyon olmakla birlikte, bunun ne anlama geldiğini bilmeyen bir ebeveyn gence kötü tepki verebiliyor. Evladı eşcinsel diye asıp kesen aileler de çıkabiliyor ama çoğunluğu teşkil etmiyorlar. Yaşanan çatışma bir kaygı, korku ve gerilim noktasında salınıyor. Ailelerin, "bu benim evladım, ne ben suçluyum, ne de evladım yanlış" aşamasına gelebilmeleri karşılıklı bir diyalog ve açıklıkla mümkün olabiliyor. Sonuçta birlikte yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Ebeveyn ve evlatların psikologa ve psikiyatra ihtiyacı olabilir. Ama bu, suçluluk duygusu yaratma, dönüştürme, tedavi etme hedefiyle olmamalı. Aksi takdirde süreç, dünyanın her yerinde her zaman geri tepmiştir, acıları daha da büyütmüştür. Ebeveynle eşcinsel evlat arasındaki yabancılaşmayı artırmaktan başka bir işe yaramamıştır.

-Son olarak sormak istediğim homofobiye karşı nasıl mücadele edilebilir ve Kaos GL bu mücadelenin neresinde konumlanmıştır?

Toplumdan ve insanlar arası ilişkilerden homofobiyi yeterli seviyede uzak tutmak, zaman alacak. Ama homofobiye karşı mücadele, sadece eşcinsellerin, homofobik tutum ve uygulamalara maruz kalanların tek başına altından kalkabilecekleri bir durum değil. Biz elbette eşcinsel varoluşumuz ve hak ettiğimiz özgürlük için mücadele edeceğiz. Kaos GL olarak başından bu yana "birlikte özgürleşme"nin altını çiziyoruz. Heteroseksüel insanların da bizimle beraber mücadele etmelerinin zeminini yaratmaya çalışıyoruz. Örneğin çalışma hayatında cinsel yönelim ayrımcılığına karşı bir yasal düzenleme, çalışma hayatındaki homofobik tutum ve uygulamaları birden ortadan kaldırmayacak, aynı şekilde yasal düzenleme sağlandı diye eşcinsel kadın ve erkeklerin ayrımcılığa, homofobik tutum ve uygulamalara karşı otomatikman seslerinin yükselmesine, haklarını aramalarına yol açmayacak. Çünkü bu aynı zamanda bir özgüven ve örgütlenme sorunu. Bizim yıllardır yapmaya çalıştığımız ana alanlardan birisi, eşcinsel kadın ve erkeklerin kendileriyle barışmaları, özgüvenlerini geri almaları ve de özsaygılarını yükseltmeleri yönünde oldu. Bunlar sağlanabildiği ölçüde dönüştürücü bir pratik yaratılabiliyor.

Bu yazı kahramancayirli tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

Homofobik zihniyetten kurtulmalıyız!

kahramancayirli — Sun, 18 Mar 2007 09:32:00 GMT

Geçen ay kanallar arasında gezinirken kıymeti kendinden menkul yıldız seçmece yarışmalarından birine denk geldim. Jüri üyesi, ünlü prodüktör, sahnedeki yıldız(!) adaylarından birine “Sen kırık mısın?” diye sordu. Duyduklarıma inanamadım önce. Yanlış işitmemiştim, sokak arası, üçüncü sınıf bir argo tabirle onca insanın gözü önünde yarışmacının eşcinsel olup olmadığını öğrenmeye niyetlendi, jüri üyesi. Popüler şarkıları nitelikli söylemenin, sahnede samimi durmanın, iyi ses kullanmanın, velhasıl pop yıldızı olabilmenin cinsel tercihle ne ilgisi var Allah aşkına? Söz konusu yarışmacının yerinde olsam, “benim yatakta ne yaptığım sizi hiçbir şekilde ilgilendirmez, siz benim şarkı söylememe, sesimi kullanmama, sahneyi doldurup dolduramadığıma bakın” deyip derhal yasal yollara başvururdum. Bırakın bir televizyon şovunu / yarışmasını, günlük hayatta dahi kimsenin kimseye böyle bir soru sormaya hakkı yoktur.
İkinci durumuysa yakın bir arkadaşım anlattı. 32. Gün programında eşcinsellik üzerine konuşup, “bakın tabuları yıkıyoruz” demişler. Tabular o konunun konuşulduğu tartışma programlarını gecenin ikisine, televizyonların çoktan kapandığı bir vakte değil de prime time denilen mesela ana haber bülteni sonrasına konulduğunda yıkılabilir ancak.
Üçüncü duruma ben şahit oldum. İnsan Kaynakları Yönetimi dersindeyim. Dersin öğretim görevlisi yanında getirdiği diz üstü bilgisayarından dersi renklendirmek maksadıyla bir müzisyenin (Jean-Baptiste Lully) eserlerini dinletecek birazdan. Müzisyenin kim olduğunu anlatacakken, erkek hocamız gülme krizlerine kapılıyor birden. Gülmek de zayıf kalır aslında, katılıyor adeta gülmekten. Ve sonra sınıfa dönerek bu komedinin resmi sebebini açıklıyor: Müzisyen, “oğlancı”ymış! Bu sefer bütün sınıf başlıyor gülmeye. İnsanların cinsel tercihleriyle hiçbir sebeple ve şekilde alay edilemez. Öğrencilerine örnek olması gereken akademisyenler, zihinsel gelişimimizi sağlayacak üniversitelerde böyle davranırlarsa, varın gerisini siz düşünün. “Yatakta ne yaptığıyla dalga geçtiğin adamın eserlerini dinliyorsun, dinletiyorsun; ismi ezberinde ama sen öldüğünde geriye ne bırakacaksın, seni kim hatırlayacak?” diye sormak geçti içimden fakat cesaret edemedim, sustum.
Kadınsılığın, (bir erkek için) kadın gibi gülmenin, yürümenin kısacası davranmanın her durumda aşağılandığı homofobik bir toplumdayız. Bu üç durumun bence en korkuncu sonuncusu. Saygın, köklü bir üniversitede öğretim görevlileri böyle tavırlar içerisine girerlerse, sokaktaki eğitimsiz insanların “ötekileştirdiğimiz” azınlıklarla empati kurmalarını, onlara hoşgörü göstermelerini beklemek abesle iştigal olacaktır. Bize gerekenler: Empati ve hoşgörü. Avrupa Birliği istediği için değil toplumumuzun sosyal gelişimi için farklılıklara, azınlıklara saygı göstermeliyiz.

Bu yazı kahramancayirli tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

"Öteki"ni kabullenmek bu kadar zor mu?

kahramancayirli — Fri, 16 Mar 2007 05:40:00 GMT

Türk eşcinselleri çok gizli kalmakla çığırtkanca afişe olmak arasında bir sarkacın iki ucunda salınıp duruyorlar. Oysa iki durumun da anlayışlı bir toplum olabilmemizin önünde ciddi engeller oluşturduğunun bilmem farkındalar mı?
Bizden, bizim gibi olmayandan nefret etme, diğerlerini yok sayma, farklı olanı linç etme düşüncesinin cinsel yönelimdeki tezahürü, bir çeşit hastalık, homofobi veya transfobi. Trabzon'da papazı öldüren zihniyetle Bursa'da eşcinsellerin yürüyüşünü engelleyen zihniyet esasında aynı. Aynı çünkü kendimiz gibi düşünmeyeni, davranmayanı, konuşmayanı farklılığıyla birlikte kabullenmyi henüz öğrenemedik.
Homofobi meselesine biraz daha yakından baktığımızda bu yanlış korkunun, erkek egemen kültürümüzden beslendiğini hatta birbirlerini karşılıklı olarak beslediklerini söyleyebiliriz: Erkeklik, bir takım basit maskülen tavırlara indirgenir, seslice gülmek bile yakıştırılmaz delikanlılığa, hemen "karı gibi gülme"yi yapıştırıveririz, ataerkil toplumumuzun iğneli ikazıyla. Kadınlara her fırsatta ikinci sınıf insan muamelesi yapan toprakların kadın gibi erkeklere tahammülü olmayacaktır elbette. Peki bu durumla nasıl mücadele edilmeli?
Sanat dünyasından, basından ünlü isimlere bu noktada ihtiyacımız var. Ama çoğu, hayranlarını kaybetme korkusundan öyle komik durumlara düşüyorlar ki. Duruşlarıyla, her söyledikleriyle Türk toplumuna örnek olabilecek, göz önünde olan insanların kendi homofobileriyle yüzleşmeleri gerekiyor öncelikle. Tarkan'ın geçtiğimiz günlerde medyaya yansıyan açıklamaları hiç hoş değil mesela. Eşcinselliğin kurtulunması, tedavi edilmesi gereken bir hastalık olmadığını, "ben artık normale dönmek istiyorum" deyip de psikologların kapısını aşındırmanın boşa kürek çekmek olduğunun bilim adamlarınca çoktan kanıtlandığını biliyoruz. Tarkan keşke aynı röportajında bunların altını çizseydi anlattıklarıyla.

Cesur olmak gerek

Önyargılarla dolu akıllarımız. Bütün eşcinsellerin kıvırarak yürüyen, kadın gibi davranan, zihinleri sadece cinselliğe çalışan insanlar olduğunu sanıyoruz. Alakası yok. Bu katı fikirlerimizi kırmamız için içi dolu toplumsal projeler hayata geçirilmeli. Homofobi kokmayan, içinden homofobi geçmeyen yeni, tutarlı bir dile ihtiyacımız var. Çünkü şu an bütün kodlarımızı "biz ve onlar" ayrımı üzerine kurmuşuz ve bizden saymadığımızı dinlemeye bile tahammülümüz yok. Önce kendi halet-i ruhiyemizi çözmeden, "öteki" olanı kabullenmemiz gerektiğine yürekten inanmadan bu garip bataklıktan çıkmamız mümkün değil.
Her anlamda farklılıklarla dolu olan bir dünyada yaşıyoruz. Aslında problem olması gereken bu zengin çeşitlilik değil benzerlikler, tektiplik olmalı. Herkes kendi düşündüğümüz gibi düşünsün, hepimiz aynı pencereden bakalım, aynı kapıdan çıkalım istiyoruz oysa o kadar farklı pencere ve kapılar var ki etrafımızda, cahilliğimizden ve inadımızdan bir türlü görmek istemiyoruz. Azınlıklara saldırmamız hep bu yüzden. Birilerinin bu zincirlere aldırmadan, cesaretini toplayıp, kendi yüzleşmesini yüksek sesle anlatması gerek bizlere. Birilerinin elini o arı kovanına sokması gerek. Yoksa kovandaki kızgın arıların herhangi birimize saldırması işten bile değil.

Bu yazı kahramancayirli tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage

Pelikülde homofobi

kahramancayirli — Wed, 14 Mar 2007 11:59:00 GMT

Türk Sineması’nda iki erkeğin ileri seviyedeki yakınlaşmasını anlatan ilk film İrfan Tözüm’ün yönettiği Melodram’dı (1988). Roman yazma hevesinde, uçuk bir kadın olan Esra (Hülya Avşar), ressam kocası Koray (Yalçın Dümer) ve içine kapanık antikacı Behzat (Macit Koper) arasındaki garip ilişkiyi sorguluyordu. Tabii o yıllardan günümüze köprünün altından çok sular aktı. Bar şarkıcısı veya bayan kuaförü rollerinde çeşitli filmlerde efemine tiplere rastladık ancak iki erkek arasındaki duygusal ilişkiyi cesurca pelikülüne taşıyan bir filmi izlememiz için 1996 yılını, Ferzan Özpetek’in ilk uzun metrajlı filmi olan Hamam’ı beklememiz gerekti. Özpetek, daha sonra Cahil Periler’de konuyu çok farklı bir perspektiften değerlendirirken, Karşı Pencere’de arka plânda yine bir eşcinsel aşk öyküsü vardı.
Dünya sineması üzerine çok yetkin olmadığım için homoseksüel aşkın başka ülkelerde sinema sanatı açısından geçmişte nasıl işlendiği hakkında yorum yapamam ancak gösterim tarihi 9 Aralık 2005 olarak açıklanan Brokeback Dağı’nın bir türlü gösterime girmemesi ve verilen tarihin üzerinden iki ay geçmesine rağmen dağıtım şirketinden herhangi bir ses çıkmamasının sorgulanması gerektiğini düşünüyorum. Aslında ülkemizde olduğu kadar dünya genelinde de eşcinsellik gişeye pek yaramıyor zira gerçek öyküde Aşil ve kuzeni arasında geçen eşcinsel aşkın yok sayıldığı Truva’nın hasılat bakımından yüzü gülerken, homoseksüel ilişkiyi olduğu gibi aktaran Büyük İskender beklenen ilgiyi görmedi.
Venedik Film Festivali’nde Altın Aslan ödülünü evine götüren Brokeback Dağı, biri çiftçi, diğeri rodeo kovboyu olan iki erkeğin aşk hikâyesi. Türk sinema tarihimiz bunca sansürle doluyken, cesur sahneler içeren filmin sinema salonlarımızda hele daha sonra televizyon kanallarımızda ne derece sansüre uğrayacağı ayrı bir merak konusu. Zira Hamam’ı televizyondan izleyip de gerçek öyküyü kavrayabilmek için hayal gücümüzün sınırlarını epey zorlamamız gerekti.
Hatırlarsanız, Lukas Moodysson’un son filmi “Yüreğimde Bir Delik” yasaklanmış, Türk sinemaseverler pek çok açıdan tutarlı ve sorgulayıcı olan bu filmden mahrum kalmıştı. Korktuğum, Brokeback Dağı’nın da Yüreğimde Bir Delik ile aynı kaderi paylaşması; filmin ancak fragmanını yabancı film sitelerinden indirerek izlememizdir. Her anlamda özgür bırakılması gereken sanata bakış açımızı sorgulamanın tam zamanıdır. Çünkü hemcinslerine ilgi duymayan hiçbir erkek sırf bu filmi izlediği için cinsel yönelimini değiştirecek değildir. Bu tür homofobik tutumlar hiçbir biçimde akilâne sayılamayacağı gibi kültür arenasında olduğumuz yerde saymamıza yol açacaktır.

Bu yazı kahramancayirli tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. Kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

Pilli Projeleri: Pilli.com: Kolektif Bağımsız İçerik | Sosyomat.com: Arkadaşını Etiketle | Put.io: Online Cloud Storage