adım attım, odaları dolaştım, çok gezdim,
çok yoruldum siyahtı, kurşun gibi...
belki kalemdi belki silgi silgi olsa silinirdi yok, silgi değildi. hesabını bileydim çözer miydim ki...
hep sayıları saydım;bir iki, bir, iki üçe geçemedi ritmik saymalarım bir iki, bir iki, bit _miyor ki sonsuz benim rakamlarım, yazdım ,yazdım
hep bir iki, bir iki
küçüktüm, boş bir sayfa açtım kendime bir kare çizdim, güzeldi, içi boştu, vazgeçtim, üçgene çevirdim yüzümü üçgenin kenarları da
bir iki, bir iki, üçe dönmüyor ki benim sayfam dolmuyor ki bir türlü !...
gençtim yeni bir sayfa çıktı önüme güzeldi hem de büyük, kalemim sığmadı içine bir altıgen çizdim, kırmızı köşegenler içine sarı saçlı bir kız koydum
baktım sığmadı içine bir beden büyük geldi zaten bir şişman mıydı, neydi silgiye yenildi...
zamanı geldi, çizmeliydim
belki şarkı da söylerdim
kimbilirdi ki
elimdeki benim kalemimdi
bir dikdörtgen,
bir daire
ne şarkıya benzedi
ne yolu geçti sevgiden
bir çizgi çektim
silindi
şimdi rakamlar geçiyor önümden
bir iki
bir iki, bir iki...
sevmedim zaten hiç matematiği çıkamadım işin içinden çözülmüyor bu denklem, sonu gelmiyor ki hep bir iki,bir iki, yaşamayı bileydim üçe geçebilir miydim ki...
rakamsız çizgisiz kalemsiz yaşayabirmiydim ki...
ferkul 27 ocak 2008..01.45
