bir kapı açılıyor zihnimde...ve hemen arkasından binlercesini yüreğimin üzerine kapatıyorum...kaçıyor,koşuyor,terliyor ve düşüyorum...kalkmam gerekiyor belki...yürümem veya devam etmem...bilmiyorum...birşeyler yapmam gerekiyor belki ama ben oturmuş ağlıyor ve tırnaklarımı kemiriyorum...tuhaf hissediyorum kendimi...sanki..sanki biri gelecek ve koluma yapışıp beni kenara çekecek gibi geliyor...tamam evlat...tamam bitti herşey...hayattaki görevini başarıyla tamamladın...işte annenin kucağı..haydi uyan ve başını annenin etekleri arasına göm..artık kimse erişemez sana,kimse zarar veremez..
