Niye yazdığımı bilmiyorum, SANIRIM | bildirgec.org

Ölme isteğini bir noktaya yoğunlaştıramayan bir salak

bence başarabilirsin, biraz daha zorla. beceremezsen, daha anlamlı şeyler yazmayı dene. biraz oku ya da.

Bence olduğun gibi devam et. Bırak parmaklarını klavyenin üzerine ne yazacaklar diye düşünme ya da yazdıkları hoşuna gitmezse aldırma sakın ve değiştirmeye kalkma...

En güzel yazılar özgür parmakların doğal raksı sonucu klavye den ekranlara , bir kağıda kalemden dökülen kelimeciklerin oluşturduğu yazıdır.

En güzel yazılar özgür parmakların doğal raksı sonucu klavye den ekranlara , bir kağıda kalemden dökülen kelimeciklerin oluşturduğu yazıdır.

gönül ister ki gerçek de böyle olsun ama sanırım gerçek biraz daha farklı. kişinin kafasında canlanan yazar/şair imgesinden sıyrılıp asıl şairlerin nasıl çalıştığına bakmak gerek.

kabul ediyorum, öyle söyleyince kulağa hoş geliyor. ancak, sanmıyorum ki hiçbir şair ya da yazar böylesine rahatça; sanki birisi kulağına fısıldıyormuşçasına yazsın. her yazılı eser üzerinde çalışmak gerekir ve zaten yazıyı da güzelleştiren odur.

yazabilme bir sanat olmasının yanında bir de zanaattır. yazılı bir eser ince işçilik ister ve üzerine düşüldükçe şekil kazanır. şimdi adını hatırlayamadığım bir ingiliz şair "dahi olmak yetmez, çalışmak da gerekir." derken bundan bahsediyor olsa gerek.

bu durumu bir örnekle açıklamak gerekirse de amerikan dilinin en iyi şiirlerinden biri -belki de en iyisi- kabul edilen, Edgar Allan Poe'nun The Raven adlı şiirinin nasıl yazıldığını, şairin yazarken izlediği yolu şuradaki "The Philosophy of Composition" adlı makalesinde okuyabilirsiniz.

size anlatıldığı gibi değil mi? olmayabilir. ama hala mükemmel.

Aklıma Orhan Pamuk'un bir röportajı geldi, bu cümlelerden sonra. Bende keşke ilhamla yazabilseydim, dediği; kurgunun yazılanlarının içindekini ister istemez boşalltığını söylediği; sonra aklıma John Fante geldi, Buk geldi, sonra yeniden Orhan Pamuk geldi aklıma, eğer bu kadar tanınmasaydım sanırım Ka gibi mutsuz, hüzünlü ve herşeyden nefret eden olurdum deyişi. Sonra düşündüm formülüze edilen yaşamların içinde kaybolmak mı yordu bizi bu kadar diye. Yazmanın bile bir formülü olduğunu öğrenmek, ruhun tarifini yapmak gibi geldi. Öykü Yazma Teknikleri Kitabını ilk okuduğumda yüzümde beliren sebepsiz gülümseme geldi ziyaretime ve finalde 'Ölme isteğini bir noktaya yoğunlaştıramayan bir salak' olduğum aklıma geldi yine. Ve gece oldu. Galiba hiçbirşeyin bir önemi yok. Bir yatakta debelenmekten başka.

öykü,senaryo,piyes yazma teknikleri...evet bu üçlemeyi bende okudum. Sık sık da sorarım kendime "niye okudum" diye. Formüller,kalıplar dolu kitaplar bunlar..Yararsız mı? Asla! Çok mu gerekli? Yine asla! Yanılmıyorsam Rousso idi, okuma yazmayı 16 yaşında öğrenen. Ama kabul edin yaşadığımız dönemde bile ve sonrasında da okunacak adam. Nietzsche'de "okuma,okursan özgünlüğünü kaybedersin" demişti. Orhan Pamuk mu? Dosteyevski'nin "Yeraltından Notlar"ını 18 yaşında okumuş ve çok etkilendiğini itiraf etmiş.....Teknikler, okumak, okumamak, akışına bırakmak, ya da kurgunun dışına çıkmamak....Aslında net bir cevap yok gibi görünüyor. Herkez içinden nasıl geliyorsa öyle yazsın, düşünerek ya da düşünmeyerek. Ben işin içinden çıkamadım.