hakkında iki farklı hikaye duyduğum nokta hala (veya nokta ana), bulabildiğim dizeleriyle içimde birşeyler sıkışıp kaldığında, ağlayıp-gülemediğimde, her seferinde acısına beni hüngür hüngür ağlatan vefakar bir karadeniz kadınıdır. ayağının altını öpmek istediğim anadır.
birinci hikaye şöyle ki;
kocasını da bir savaşta kaybeden nokta ana, oğlu ahmet 'i de kırım savaşında şehit verir. ardından memleketi rize/çamlıhemşin' den kalkar gider kırım'a ve oğlunun naaşını buraya getirerek toprağına gömer. sonrasında kendi de ölene kadar, hiç bitmeyen bir ağıt yakar oğlu ahmet' e.
ikinci hikayeyse,
kırım' a gurbete giden ahmet orda cezaevine girer ve ince hastalığa tutulup ölür. tüm yakınlarını çok erken yaşta yitiren nokta hala da ömrünün son gününe kadar, bu sonsuz ağıdı yakar..
ağıtın erişebildiğim dizeleri şunlar;
kirova ÅŸehrine ettim intizar,
kara bıyıkların aldı mı nazar?
ahmet anasına bir mektup yazar,
şimden sonra yazamazsın ahmet'im.uğramasın kirovaya maşina,
felek ağu kattı tatlı aşına.
çok oturdum mezarının taşina,
ÅŸimden sonra daha yazmam ahmet'im.kirova ÅŸehrina makine iÅŸler,
batum limanında gemiler kışlar.
yaram derindedir ciÄŸere iÅŸler,
şimden sonra yara almam ahmet'im.kirova dediğin kırımın ucu,
kahpe felek seçmez kocayı genci,
kavga ettın seni kaldırdı kolcu,
belki hapsoldun da korktun ahmet'im.kirova dediÄŸin adenli ÅŸeher,
kara bıyıkların dünyayı değer.
ağaç meyva verır dalını eğer,
senden sonra daha yemem ahmet'im.merağım yok, koca ile kardaşa,
ey vah,evladımla çıkmadım başa.
felek beni ne hain çaldın taşa,
dört yanımdan yara aldım ahmet'im.tam yirmi yaşında aldı eşimi,
deryalara kattım bu göz yaşımı.
kim kabre indirecek leÅŸimi,
kuran okuyanım yoktur ahmet'im.bülbül konar,ılga eder dalını,
ördek yüzer dalga eder gölünü.
dört sene dolandın kırım elini,
şimden sonra daha koymam ahmet'im.yaz gelince karlar erir sulanır,
eridikçe derelerde bulanır.
ellerın evinde gelin dolanır,
bizim evler veran kalmış ahmet'im.kirovadan hasta bindin vagona,
çiçekli yaylada gitsin yangına.
düşmemiştin akranına ,dengine,
merak ile toprak oldun ahmet'im.çok ahdım var idi, çıkmadık yaza
azrailde bakmaz bir ile aza.
kahpe felek sana verdırsem ceza
kim durdurur seni divane felek.düşsem deryalara deryalar boğar,
evladı olana birgün gün doğar.
bizim daÄŸa yaÄŸmur ile kar yaÄŸar,
senden sonra hiç kalkmasın ahmet'im.koydun gittin yavrum dünya malını,
kim omuzlar cenazemın salını.
birdaha seveyim bıyığının telini,
ÅŸimden sonra daha sevmem ahmet'im.fidan diktim bizim daÄŸda bitmedi,
kız isteyip,sana elçi gitmedim.
yenge-gelin cilvesini etmedim,
dünya uyran geçti ahmet'im.ben seni büyüttüm kıymetli nazlı,
mektubun içimden okudum gizli.
ananun haberi çok acı sözlü,
belki ondan verem oldun ahmet'im.yaz gelince çoban kurar yatağı,
herkesin iÅŸliyor ÅŸendir peteÄŸi.
biz kahpe felekten yedik köteği
bu kötekten iflah olmam ahmet'im.bizim çorap ipti baştan sokuldu,
geldi vereseler sinor dikildi.
anan dört kat oldu beli büküldü.
sinor dikenlere ahım kalsın ahmet'im.yol ver dağlar aşacağım buzlama,
yeter yaralarım daha sızlama.
ahmet'imin mektubunu gizleme
verın okuyayım sitem yazılı.yaz gelince yaylaların yeşili,
güz gelince mısırların hişili.
bizim köyün kız, gelini poşili,
senden sonra poşi takmam ahmet'im.kirova dediğin büyük kasaba,
gazeteler çıkar her akşam sabah.
kirova güzeli gelmez hesaba,
senden sonra güzel sevmem ahmet'im.ahmet idi ahmetlerın anası,
geli edip koyamadım kınası.
temelden bozuldu evin binası,
senden sonra bina kurmam ahmet'im.dedim 'ölüm olmaz',hastalık şaka,
meÄŸer azrail'e vermiÅŸtin yaka.
yetım kızlarıma kim olsun arka,
senden sonra arkam yoktur ahmet'im.dumanlanur gemilerun borisi
azrail da aldi evun birisi
benum gurbetcimun geldi gerisi
senden sonra gurbet yansun ahmedum,evvel bahar gelur merakli aydur
mezarun yüksekdur etrafi çaydur
kirpiklerun uzun kaÅŸlarun yaydur
senden sonra daha görmem ahmedum.gülüm soldi,doli vurdi bostana
benum dertlerumi yazun destana
haber sorsam haladaki ustana
acap meraktan mi eldun ahmedum.ben dertliyim,öz canumdan bezerum
daÄŸlara ,taÅŸlara destan yazarum
abdal oldum her kapiyi gezerum
eller güler ben ağlarum ahmedum.deli gönul ne durursin firkatli
geçurdum dünyayi gam ile dertli
ben seni buyuttum nazli kiymetli
elum seni nasil aldi ahmedum.her an dumanlidu bizum daÄŸumuz
bülbül ötmez viran kaldi bağumuz
cefa ile geldi geçti çağumuz
bu dünyayi viran gördum ahmedum.sen meraktun çağlayanun suyina
ben yangunim evladumun boyina
çikamadum çol varoşun köyina
senden sonra varoş yansun ahmedum.hunut daği çiçeklenup aşmasun
dereler kurusun,asla taÅŸmasun
ana yuvasizdır , nasil şaşmasun
şimden sonra yuva görmem ahmedum.gemi yolci ister,borisi sesler
kuÅŸlar yavrisini yuvada besler
başina koydiler kırmızı fesler
senden sonra fesli görmem ahmedum.güz gelince bizum dereler buzlar
evladun acisi içerden sizlar
toplanun yanuma sahipsuz kızlar
şimden sonra 'baci'demez ahmedum.çiçekli yaylalar toprakli,taşli
eyvah,ben gezerum gözlerum yaşli
eller gelin eder kutni kumaÅŸli
senden sonra gelin görmem ahmedum.deli gönul daim gitme havada
ben bülbüli uçurmişim yuvada
yol bulamam,kaldum,bir düz ovada
ne tarafa gideceyim ahmedum.deli gönül,her an çekersin firak
çok çektum dünyada dert ile merak
kahpe felek elleri etti çirak
bize hayat kara oldi ahmedum.benum gönlüm herdem duruyor garip
mahşerde görürüm ,olursa nasip
bize yardum etsun hazreti habip,
hayatumda gülemedum ahmedum.arı oğul verdi sardı peteği
koyin otlar, çoban kurar yataği
ben felekten hain yedum köteği
bundan sonra daha yemem ahmedum.göçler çat düzina ederler düşüm
dedum yuva kuram,bozuldi iÅŸum
kudretten sineme vurdi bir kurÅŸun
bu yaradan iflah olmam ahmedum.
