Türkiye’de her üç kadından biri dayak yiyor. İstatistikler söylüyor. Bu öyle korkunç bir rakam ki gözünüze sokmak istiyorum. Mesela süper ligde üç takımdan biri küme düşse yer yerinden oynar. Yada devlet buyursa, her üç evden birine artık su veremeyeceğiz bunu sineye çekin dese nasılda deliririz. Ama kadınlar sesizce dayak yiyor ve bu kendi kaderi oluyor. Eğitim şart diyenlere de lafımız var. Aile içi şiddet en çokta eğitimli ailelerde baş gösteriyor. Nedir bu adamları çileden çıkartan. Yada evliliği insanlar ne zannediyor da sonunda adamlar dayağı meze yapıyor? Benim bildiğim kızlar toplum içinde rahat edebilmek için evleniyor. Ve tabi ki sınıf atlayıp birini kendine direkte yapmak da önemli. Ya erkeler, kültürümüzde olmayan flörtün ileri aşamaları için evliliği göze alıyor. Tabi hakkı olduğunu sandığı her türlü hizmeti de bonus olarak görüyor. Erkeğin kum torbası kadınlar, her türlü başarısızlığın kaynağı olarak da belleniyor. Bilmiyoruz, ilişki nasıl kurulur bilmiyoruz. Ya bir birimizi kene gibi emiyoruz. Yada kullanıyoruz. Halbuki zift gibi yalızlığımızı dağıtsın diye hayatımıza kabul ettiğimiz manitamız bir anda düşmanımız oluyor. Biz ayrı dünyaların insanlarıyız. Siz, kadınların hem seksi hem hanım hanımcık, hem güçlü yeri gelince itaatkar olmasını istiyorsunuz. Kızlar sözünün arkasında duran, yalan söylemeyen annelerine işte bu adam diye bilecekleri birini istiyor. İşte bu iki denklemde hayata hiç uymuyor. Fantezi kurmakla meşgul erkeklerin zihinleri ne yazık ki birilerini mutlu etmek için düşünmeyi beceremiyor. Karanlık üzerimize dayak olarak düşüyor. Bu öyle bir acı ki ruhta morluklar, içte kanamalar yaratıyor beyler.
