İstanbul'da yaşama ayrıcalığına(!) sahip biri olarak 2 ay kadar önce köprü trafiğinden çıldırma noktasında olduğumdan dolayı başarılı bir operasyonla işini değiştirmiştim. Günde 3 saatini trafikte geçiren biri olarak bu değişimi oldukça olumlu karşılayan bünyem 2 aydır rahat ediyor. Ya da rahat ettiğimi düşünüyordum..
Her sabah karşılaştığım trafik vakaları şöyle:
- Kırmızı ışıkta geçen sürücüler yüzünden az yanan ışık tarafından gelen sürücülerin yolu kullanamaması (%99 sıklıkta-%100 her kavşakta)
- Kırmızı ışıkta geçmek isteyen yayalar yüzünden seyir hızı düşen sürücüler ve az yanan ışık da eklenince kısacık bir yol için 90 sn. ışık beklenmesi (%80 oluyor)
- Yayaların geçme hakkı varken haklarının gasp edilmesi. Özellikle yaya geçitlerinden (yola boyanmış ışık konulmasına gerek olmadığı düşünülen geçitlerden bahsediyorum) trafik varken bir yayanın geçmesi pek mümkün olmuyor. Bağdat Caddesi tarafında bazı aydın yayalarımızın yaya geçidinin kenarındayken sürücülere durun durun manasında el kol hareketi yapması ve durmayanlara küfretmeleri de pek bir şeyleri değiştirmiyor açıkçası. Bunun yanında yayalar çok mu masum. Hayır gidip yaya geçidi,trafik ışığı ya da üst-alt geçit varken yolu alakasız bir yerden geçmeye kalkıyorlar. Bunu gören sürücüler elbette yaya gördü mü gaza basmayı tercih ediyor. Yazın sorun değil de kışın bu yüzden ıslanan yayaları görünce içim cız ediyor. 1998 kışında barbaros bulvarında bir otobüs tarafından ıslatılışımı ve derse sırılsıklam girişimi pek unutamıyorum.
- Bunun dışında sürekli bir terör estirmekte olan taksici, dolmuş ve minibüsçülerin hareketlerini yazmaya başlasam sayfalar tutacağından eminim. Bir kaç tanıdığınız hareket olarak yolda kafalarına göre genelde küçük arabaları sıkıştırmaları, kavşaklarda yolcu alıp indirmekte bir sakınca görmemeleri, pervasızca direksiyonu üzerinize kırabilme yetenekleri (en tehlikelisi) ve trafik kurallarının üstünde olduklarını düşünmeleri olarak özetlenebilir.
