veda | bildirgec.org

son huzunlerimi de topladim, son nefesimi de verecegim birazdan. odamin icerisinde yanan mumun atesinden duvara yansiyan golgeme bakiyorum. nasil da heybetli duruyor karsimda. bu benim golgem olamaz, ben bu kadar heybetli olamam, olamadim. gecmiste yasadigim asklardan kalan, güzel anilarimi yazdigim kitabimi buldum eski esyalarimin arasinda. yazdiklarimi tekrar okuyunca anladim ki, mutlu zamanlarim hüzünlü zamanlarimdan daha az. acaba bu muydu seni en cok sevmeme neden olan sey.

hatirliyor musun, kadikoy'de bulustugumuz ani? normal de hic uykusuzluga dayanamayan ben bulusma saatinden cok once iskeleye gelip ve cebimdeki son para ile aldigim cicekle seni beklemistim. cok heyecanlanmistim o gün. ayaklarimin soguga aldirmadan sana gelisi, seni islanmis ayaklarimla saatlerce bekleyisim. unutamiyorum, aslinda bunlar yazili degil bir yerlerde. defterime yazmadigim, seni gercekten sevdigimi anladigim, icimde gizledigim anilarim bunlar.

gözlerim agrimaya ve kapanmaya basladi yine. uykusuzluga dayanamiyorum. ama artik gitme vakti. unuttugum birseyler var mi diye etrafima bakmayacagim. eger birseyler unuttuysam geldiginde odama benden kalacak bir seyler bulursun belki. aslinda istesemde bunu yapabilir miyim bilmiyorum. gucum sadece bu odadan ve bu sehirden cikip gidecek kadar. vazgecmisligin icinde kaybolup, bu dunyadan ve yasamdan vazgecmek.

eger birgün bu odaya gelir ve benden kalan birseyler bulursan sevgilim, lütfen aglama. her zaman soylerim ya, dayanamam.